Vaderdag
Als dochter was ik nooit erg actief in het vieren of eren van mijn vader op Vaderdag. Voor mij is het gewoon weer een commercieel evenement. Toch denk ik elk jaar als het weer zover is meer aan hem dan normaal, vooral sinds hij drie jaar geleden is overleden.
Terwijl ik dit post schrijf, doe ik wat snel online onderzoek naar tradities rond Vaderdag. Het lijkt een wereldwijd thema te zijn, dat afhankelijk van het land op verschillende data wordt gevierd. In sommige landen is het zelfs een nationale feestdag!
Helaas heb ik geen land gevonden waar Moederdag een nationale feestdag is...
Mijn vader werd in 1934 in Australië geboren.
Volgens Wikipedia: - Het idee van Vaderdag werd in de jaren 1910 en 1920 aanvankelijk niet goed ontvangen in Australië. Velen vonden het ofwel overbodig, ofwel een ondermijning van de veronderstelde 'suprematie' van de vader als hoofd van het gezin.
Voor zover ik mijn vaders vader kende, leek hij niet iemand die zich 'superieur' voelde.
Ik weet met zekerheid dat mijn vader zich nooit superieur voelde ten opzichte van mij als zijn dochter.
De bovenstaande foto van mijn vader is gemaakt in Sydney, Australië, in 2015.
Dag 2021
De afgelopen twee jaar waren moeilijk voor velen van ons tijdens de Covid-pandemie, voor sommigen meer dan voor anderen. Als fotograaf verloor ik een aanzienlijke hoeveelheid werk met het fotograferen van Amsterdamse internationale bedrijfs- en zakelijke evenementen.
Maar er gebeurde ook iets anders. Tijdens de pandemie krijg ik nog steeds opdrachten van andere freelancers en zelfstandige ondernemers die goede foto's van zichzelf nodig hebben—een dikke pluim voor al mijn klanten tijdens de pandemie en in de nabije toekomst! Ook kocht de architect van het gekke driehoekige gebouw links de bovenstaande afbeelding voor zijn privécollectie.
Een andere tak van fotografie die, tot mijn aangename verrassing, tijdens Covid een vlucht nam, zijn mijn Familiefotografie diensten. Dank aan alle families die mijn studio bezochten voor hun portretten en aan degenen die ik thuis fotografeerde.
De bovenstaande foto is mij bijzonder dierbaar omdat de vader geïnspireerd was door mijn portretserie 'Fathers and Daughters' uit 1997-1999 en een portret wilde dat gebaseerd was op mijn visie. Om dit project te bekijken, ga naar het portfolio Fathers and Daughters.
Aankomende evenementen najaar 2021
Als je het de eerste keer gemist hebt, gaat de tentoonstelling 'Generatie Z - Wat nu?' voor de tweede keer open!
- Wie: Fotografie van Flora Madu, Linelle Deunk en Adrienne Norman, in opdracht van De Stad Verbeeldt.
- Wat: Een groepstentoonstelling over jongeren tussen de 15 en 24 jaar; de zogenaamde Z-generatie.
- Wanneer: 30 oktober tot 28 november 2021.
- Waar: De voormalige IJsselcentrale Harculo, IJsselcentraleweg 6, Zwolle.
Tegelijkertijd is het werk van de Zilveren Camera 2020 prijswinnaars te zien, een selectie van de beste journalistieke en documentaire beelden gemaakt door fotografen die in Nederland wonen en werken. Voor meer informatie over beide tentoonstellingen en ticketreserveringen, ga naar de website van De Stad Verbeeldt.
Tip: op maandag 22 november vertelt de Nederlandse fotografe Ilvy Njiokiktjien over haar nieuwste werk, getiteld Co-Housing. Een aanrader!
Daarnaast zullen Flora Madu en ik vertellen over onze projecten voor Generatie Z: What's Next? Het gesprek wordt geleid door Gertjan Aalders en Bert Janssen, artistiek team De Stad Verbeeldt. Voor meer informatie over dit evenement en meer, volg deze link naar de website van De Stad Verbeeldt.
Negen weken lang heb ik mijn zoon Jim intensief gevolgd, kort nadat hij het huis uit ging om met vrienden in een flat te wonen. Tegelijkertijd maakte ik een serie zelfportretten die reflecteren op hoe het voor mij was als ouder toen een kind het huis verliet. Als je meer wilt weten over mijn project, neem dan gerust Contact op.
Zomertijd 2021 - Fijne zomer!
Wat zijn jouw plannen voor deze zomer? Zelf ga ik een paar dagjes weg met vrienden, gewoon hier in Nederland. Bovenaan mijn lijstje staat wandelen en fietsen langs de 127 km lange Nederlandse IJssel, die ik een van de mooiste plekjes van Nederland vind.
Daarnaast vindt deze zomer ook de IJssel Bienal plaats, een internationale kunstroute langs de oevers van de rivier. Het thema van dit jaar is: TIDE, TIME en TEMPORALITY. Ga voor meer informatie over dit evenement naar hun website (alleen in het Nederlands) https://ijsselbiennale.nl/.
Als je toevallig in Amsterdam, dan studio mijn studio nog steeds open tussen mijn dagtrips door, dus voel je vrij om een sessie te boeken voor jezelf, je familie of een geliefde. Recente portretten tonen mijn 21-jarige zoon en zijn vrienden, waarvan een selectie te zien was op de bovenstaande locatie tijdens de tentoonstelling - GenerationZ: What's Next?
Wil je graag een mooi portret van je tiener of jongvolwassen kind? Dan is dit een goed moment om contact op te nemen en die foto te laten maken. Hieronder zie je een paar voorbeelden van de jongeren die ik het afgelopen jaar heb geportretteerd.
Info familieportretfotografie
Huidige expositie - GenerationZ: Wat nu?
Op vrijdag 18 juni werd de tentoonstelling 'GenerationZ: What's Next?' officieel geopend in de IJsselcentrale in Harculo.
De tentoonstelling is gewijd aan Generatie Z, jongeren tussen de 15 en 24 jaar, en omvat werk van Flora Mandu, Linelle Deunk en mijzelf.
De expositie is een satellietprogramma van de IJsselbiënnale 2021, dus er is veel fantastische kunst te zien.
Als je geïnteresseerd bent om te komen, bestel dan je tickets via de website De Stad Verbeeldt.
Aankomende tentoonstelling - GenerationZ: What's Next?
In februari van dit jaar kreeg ik van Stichting de Stadverbeeldt de opdracht om een serie te maken over de periode waarin mijn 21-jarige zoon Jim het huis verliet voor hun groepstentoonstelling – 'GenerationZ; What's Next?'.
Gedurende een intense periode van negen weken volgde ik Jim en zijn vrienden in hun dagelijks leven en fotografeerde ik het leven met zijn huisgenoten in hun eerste appartement, ver weg van het ouderlijk huis.
Op een gegeven moment kon ik niet meer fotograferen wat ik nodig had in het appartement, dus vroeg ik de zoon of ik een week of zo bij hen kon logeren. Het antwoord was: 'Absoluut niet!'
Nadat ik had uitgelegd wat ik wilde fotograferen, stemden de zoon en zijn huisgenoten ermee in dat ik de sleutels van hun appartement mocht hebben om de foto's te maken die ik nodig had.
Maar er is meer: mijn projectbeschrijving omvatte ook zelfportretten die weergeven hoe het voor mij als ouder is wanneer een kind het huis verlaat, een uitdagende zelfopdracht.
De foto's in deze post niet geselecteerd voor de tentoonstelling, maar vormen een essentieel onderdeel van het proces. Hiermee heet ik u van harte welkom om de tentoonstelling te bezoeken.
Ga voor meer informatie over wat, wanneer en waar naar de onderstaande link.
https://www.destadverbeeldt.nl/home
Wildplakken
Toen een reclamebureau onlangs contact met me opnam en vroeg of ik een 'wildplakcampagne' wilde fotograferen, had ik geen idee wat dat precies inhield. Ik was nieuwsgierig en nam de klus aan.
De voorbeelden in de briefing lieten drukke winkelgebieden zien, maar de straten waren nu natuurlijk niet druk vanwege de pandemie. Bovendien keken de mensen die buiten waren niet naar de posters, behalve wanneer de wildplakker bezig was met zijn werk. Daarom sprak ik mensen aan en vroeg ik ze om naar de posters te kijken :)
Op een gegeven moment vroeg de wildplak professional me om goed vast te leggen hoe zorgvuldig hij elke poster naast elkaar plakte, zodat ze perfect uitgelijnd waren. Het was mooi om te zien hoeveel trots hij had voor zijn werk, wat het nog interessanter maakte om hem aan het werk te zien.
Door de Coronacrisis en het annuleren van evenementen in Amsterdam hebben hij en zijn collega's, net als veel kleine winkeliers en bedrijven in Amsterdam, heel weinig werk.
Als u op zoek bent naar een professional om uw campagne/project 'wild post, kijk dan eens op https://outdoorimage.nl/.
Vaders en dochters
Tussen 1997 en 1999 maakte ik een serie portretten over dochters en hun vaders. Vandaag, 23 jaar later, kochten de vader en zijn vrouw de originele afdruk van mijn portret van hem met zijn dochter. Het was een prachtige ontmoeting.
Bekijk de complete portretserie hier.< /a>< /em>
Onverwachts
Twee portretten die niets met elkaar te maken hebben, maar ik vind het mooi hoe de kleur blauw ze samenbrengt. Het bovenstaande portret is van Lector René Hagen, een Nederlandse brandpreventiespecialist, in opdracht van een Noorse brand Content specialist, voor publicatie in een tijdschrift.
De onderstaande foto is een portret van de zoon tijdens een vroeg ochtendbezoek van hem en zijn vrienden op de ochtend van zijn verjaardag, na een avondje uit. Beide foto's zijn binnen twee weken van elkaar gemaakt, in 2020.
Zelfde stijl, zelfde fotograaf, verschillende onderwerpen! Allemaal gemaakt met 1,5m sociale afstand door de fotograaf.
Op huizenjacht
Terwijl we op zoek waren naar kleine zelfbouwwoningen om te fotograferen, kwamen stedenbouwkundige Jacqueline Tellinga en ik de bovenstaande scène tegen. Drie gelijk uitziende grote witte huizen met drie bijna identieke witte auto's ervoor geparkeerd. Nadat ik de foto had gemaakt, was ik benieuwd of de voertuigen van hetzelfde merk waren, aangezien we het net hadden gehad over hoe moeilijk we het allebei vinden om enig verschil te zien tussen automerken. Ze varieerden van een Mercedes, Volkswagen tot een Honda.
Hoe dan ook, we liepen verder en iets verderop in de straat vonden we wat we zochten: een groepje kleine woningen. Vanuit esthetisch oogpunt gaat mijn persoonlijke voorkeur uit naar de kleinere huizen, maar als fotograaf vind ik het beeld van de grote witte huizen intrigerender. Mogelijk komt dit omdat ik meer bekend ben met het deel van de Nederlandse bevolking dat bewust kiest voor 'klein wonen' dan met degenen die de voorkeur geven aan groot wonen. De volgende keer dat ik in de buurt ben, ben ik van plan om bij de grote witte huizen aan te kloppen en te vragen of het mogelijk is om wat interieurfoto's en portretten van de bewoners te maken. Fotografie is voor mij ook een manier om mensen te leren kennen!
Drie jaar lang heb ik gewerkt aan een opdracht voor de Nederlandse stad Almere, waarbij ik het BouwEXPO TinyHousing project in het Homeruskwartier heb vastgelegd.
Mijn foto's dienden als communicatiemateriaal voor de stad en als illustratiemateriaal in het boek 'KleinWonen - SmallHomes', geschreven en samengesteld door projectmanager Jacqueline Tellinga en in september 2019 uitgegeven door THOTH.
Gerelateerde links:
Website Jacqueline Tellinga
Familieportretfotografie
Gedurende het grootste deel van mijn carrière als professioneel fotograaf heb ik altijd met veel plezier familieportretten gemaakt. Op een gegeven moment werden familieportretten echter plotseling bekend als 'lifestylefotografie'.
Persoonlijk vind ik deze huidige stijl en trend meer op reclame voor het gezin lijken, maar noem me maar ouderwets...
Als fotograaf zie ik graag portretten die een soort realiteit laten zien binnen een familie en hun leven samen. Als je dit ook mooi vindt, neem dan eens een kijkje bij mijn werk Familieportret studio.
Ter nagedachtenis aan...
Ik was een 24-jarige jonge witte Amerikaanse vrouw toen ik deze foto's maakte in Atlanta, GA., op 21 januari 1989 tijdens een protestbijeenkomst tegen 7 Ku Klux Klan-leden die werden beschermd door meer dan 1.000 troepen van de Nationale Garde en politieagenten uit Atlanta, allemaal omdat het hun recht was als witte supremacisten om te demonstreren tegen de nationale Amerikaanse feestdag ter ere van Dr. Martin Luther King Jr.
De beelden zijn meer dan 30 jaar oud, en het lijkt alsof er sindsdien niets is veranderd. Tegelijkertijd verandert er iets, en ik ben trots op alle jongeren die de afgelopen weken hebben meegedaan aan de demonstraties tegen racisme. Trouwens, deze post komt naar je toe vanuit Amsterdam, Nederland.
Als je meer inzicht wilt in hoe subtiel racisme werkt, raad ik deze documentaire aan over de Amerikaanse schrijver James Baldwin: https://www.docplay.com/shows/i-am-not-your-negro
Bedankt voor het lezen!
De nacht is de juiste tijd: Om een wandeling te maken...
Tijdens de eerste weken van de Covid-19-lockdown in Amsterdamheb ik 's avonds een aantal keer een wandeling gemaakt. De avonden waren ongewoon helder en de maan was prachtig. Tijdens een van deze wandelingen ontmoette ik de jonge man hierboven en heb ik een foto van hem gemaakt. Na de korte fotosessie gaf ik hem mijn e-mailadres voor het geval hij een kopie van de foto wilde hebben. Mijn afscheidswoorden waren zoiets als 'wees voorzichtig en ik hoop dat je het niet te koud hebt'.
Later nam hij toch contact op en gebruikte hij de foto op zijn Facebookpagina met de woorden: 'Stop met vragen of ik het koud heb, ik heb het altijd warm.'
Chats en afspraken
Straatfotografie is zeker niet mijn genre, maar ik vind het wel heerlijk om gewoon rond te lopen en met mensen te praten. Tegelijkertijd heb ik een soort gekke verlegenheid als het aankomt op het fotograferen van mensen die ik net heb ontmoet. Het is voor mij altijd een uitdaging om het juiste moment te vinden om te vragen en mijn camera in te stellen voor de beste belichting.
De bovenstaande foto is gemaakt toen ik rond 7 uur 's ochtends een wandeling ging maken. Tot mijn verbazing kwam ik mijn zoon tegen die na een lange nacht uitgaan met zijn vrienden naar huis kwam. Technisch gezien is het een slecht gemaakte foto, en ik was niet blij dat hij en zijn vrienden nog steeds uitgaan tijdens Covid-19, maar hij is volwassen. Het moment zelf doet me denken aan mijn jeugd als stadskind in de jaren 80, toen ik thuiskwam terwijl anderen op weg waren naar hun werk.
Later in de middag heb ik onderstaande foto gemaakt. Hoewel ik er dol op ben, wilde ik hem eerst niet maken omdat het licht zo moeilijk was en ik niet de juiste apparatuur bij me had om de donkere schaduwen op te vullen. Het moment zelf was echter belangrijker dan technische problemen. Deze foto en alle andere foto's hieronder zijn gemaakt tijdens een wandeling door Amsterdam met mijn vriendin en collega Jacqueline Tellinga, een Nederlandse stedenbouwkundige. Sinds 2013 werk ik samen met Jacqueline aan het documenteren van haar zelfbouwprojecten en kleiner wonen (Tiny Housing) in Nederland. Je kunt haar website bezoeken op https://www.democratievanhetzand.nl
Tijdens Covid-19 wandelen we zoveel mogelijk samen voor de beweging en kiezen we verschillende wijken in Amsterdam uit, waarbij we kijken naar de architectuur, het landschap en kletsen met mensen die we onderweg tegenkomen.
Surrealistisch
Voor de meeste mensen die in Amsterdam wonen, is het vast opgevallen hoe helder de lucht was op zonnige dagen. Niet alleen voelde de luchtkwaliteit beter door minder auto's, we zagen ook geen strepen meer van vliegtuigen die opstegen vanaf Schiphol, een fenomeen dat de jongere bewoners nog nooit eerder hadden meegemaakt.
In eerste instantie leken mensen blij te zijn met deze nieuwe frisse wind en het geluk van zulk mooi weer tijdens de nieuwe maatregelen voor sociale afstand. Ondertussen worden mensen ongeduldig en vragen ze zich af hoe lang het nog duurt voordat alles weer normaal is. Wie weet...
Ondertussen experimenteer ik met verschillende manieren om mijn foto's digitaal te bewerken, zodat ze beter aansluiten bij mijn eigen gevoelens over deze periode.
Corona Bus
Een tijdje geleden zag ik een felrode bestelwagen langzaam door mijn buurt rijden terwijl er via een luidsprekersysteem een mededeling werd gedaan. Hoewel ik niet helemaal kon verstaan wat ze zeiden, was mijn eerste veronderstelling dat ze mensen vertelden naar huis te gaan. Het was een zonnige en ongewoon warme dag in april en het park was behoorlijk druk, vooral met kinderen.
De bus is een initiatief van de Gemeente Amsterdam en rijdt door wijken om het publiek in verschillende talen te instrueren over hoe ze social distancing moeten toepassen. Terwijl de bus door het park reed, begon een groep jongeren achter de bus aan te rennen. Kinderen van 12 jaar en jonger zijn de enige burgers die dicht bij elkaar mogen samenkomen.
De scène deed me denken aan een film uit mijn kindertijd die ik geweldig vond: 'De rattenvanger van Hamelen'. Het is zo lang geleden dat ik de film heb gezien dat ik hem moest opzoeken om me de verhaallijn te herinneren. De enige scène die ik me echter nog kan herinneren, is wanneer de kinderen de rattenvanger volgen naar een fantasieland.
Spot de maan 2
Tijdens het hoogtepunt van de 'Supermaan' in Amsterdam sliep ik door mijn wekker heen en miste ik het spektakel. Om dat goed te maken stond ik de volgende dag super vroeg op en maakte ik een wandeling door mijn buurt. Nog spectaculairder dan de maan was de griezelige stilte, met uitzondering van een paar auto's die met 100 km per uur door een straat reden waar 35 km per uur is toegestaan. De enige andere mensen die ik zag waren een paar essentiële personen, de mensen die in de plaatselijke supermarkten werken of eten bezorgen. Natuurlijk weten we dit inmiddels allemaal, maar als je iemand bent die tegenwoordig niet vroeg opstaat, hoop ik dat je mijn foto's met plezier bekijkt. Hoewel ik van de stilte geniet, hoop ik wel dat deze snel voorbij is.
Spot de maan
Vanmorgen werd ik heel vroeg wakker, omdat ik om 7 uur ergens moest zijn. Op weg van Amsterdam-Oost naar mijn bestemming in Amsterdam-West zag ik een vreemd uitziende schijf aan de hemel. Het duurde even voordat ik besefte dat het de maan was. Gelukkig had ik mijn camera bij me en heb ik deze foto gemaakt. Een paar uur later las ik dat de supermaan eraan kwam. Voor mij zag hij er al super uit, maar blijkbaar zal de maan morgen nog dichter bij mijn deel van de wereld staan. Ik ga mijn best doen om om 4 uur 's ochtends wakker te worden en de maan op zijn dichtst bij Nederland te zien. Nog maar 4,5 uur te gaan voordat ik wakker moet worden om het te zien...
Goedenacht en slaap lekker.
Verpleegkundigen
Vijftien jaar geleden bezocht ik de Republiek Kazachstan twee keer om mensen met tuberculose te fotograferen. Destijds dacht ik dat tuberculose een ouderwetse ziekte was en geen bedreiging meer vormde. Niets bleek minder waar. Tegenwoordig is het onder controle dankzij de vele verpleegkundigen die hun patiënten dagelijks bezochten om de juiste dosis medicijnen toe te dienen. Verpleegkundigen zijn mijn helden.
Middagwandeling Cruquiuseiland
Tijdens deze periode van social distancing in Nederland kan het een uitdaging zijn om een rustige en dunbevolkte plek te vinden om je benen te strekken en een frisse neus te halen. Vlakbij mijn eigen buurt vindt er veel stadsontwikkeling plaats op het Cruquiuseiland, wat helaas stil lijkt te liggen en veel mensen hun baan zijn kwijtgeraakt. Wat de toekomst brengt is onzeker, maar voor nu is dit gebied in Oost-Amsterdam een veilige plek als het gaat om social distancing.
Vroege ochtendwandeling Oostelijke Eilanden
De Ertshaven is een tafereel dat ik al duizenden keren heb gezien terwijl ik over de brug fietste, maar het is nooit bij me opgekomen om het te fotograferen – het is gewoon onderdeel van het lokale landschap. Sinds ik op zoek ben naar rustige plekken om te wandelen en me aan de regels voor social distancing houd tijdens de coronacrisis, sta ik graag heel vroeg op en ga ik een uurtje of twee wandelen.
Deze plek is waarschijnlijk al ontelbare keren gefotografeerd door zowel toeristen als bewoners, en ook door de vele studenten en professionals die dit deel van Amsterdam bezoeken om succesvolle stadsontwikkeling te bestuderen. Nu heb ik er ook een foto van.
Voetbalskills tijdens Corona
Vanaf nu mogen er in Nederland geen groepen meer worden gevormd, dus ook jullie jongeren niet! Het goede nieuws is dat twee mensen nog steeds samen kunnen afspreken, zolang ze maar 1,5 meter afstand van elkaar houden. Hopelijk vinden de kinderen creatieve manieren om hun favoriete sport te blijven beoefenen en misschien zelfs nieuwe voetbalvaardigheden te ontwikkelen...
Naarmate de tijd vordert, zal ik dit kleine voetbalveld voor mijn gebouw en andere ontwikkelingen in mijn directe omgeving volgen, uiteraard op afstand. Denk aan de 1,5 meter regel in openbare ruimtes, anders blijf je gewoon thuis.
Stille tijden?
Hoewel het hier in het Oostelijk Havengebied van Amsterdam verlaten lijkt, Amsterdam, liepen er veel mensen aan de zonnige kant van de gracht, waaronder ondergetekende. Ik vraag me af of en wanneer er een totale lockdown zal worden ingesteld in Amsterdam... Het spreekt voor zich dat al mijn komende opdrachten zijn geannuleerd, net als bij de meeste fotografen en andere kleine ondernemers. Zorg goed voor jezelf en hopelijk tot snel.
Adrienne xo
Amsterdam Rai
Tijdens een wandeling door Amsterdam , maakte ik deze foto met mijn telefoon en stuurde die naar de architect van het gebouw uiterst links: Hotel nhow Amsterdam . Hij vond de foto erg mooi en wilde hem gebruiken voor zijn presentaties, maar omdat hij niet voldeed aan mijn technische normen, ging ik terug naar de locatie en maakte ik bovenstaande foto met een gewone camera.
Ander werk dat ik voor de Nederlandse architect Reinier de Graaf heb gemaakt, is onder meer de omslag van zijn bestseller 'Four Walls and a Roof - The Complex Nature of a Simple Profession'.
Amsterdamse scènes
Toen mijn zoon Jim me uitnodigde voor een evenement dat hij samen met zijn vrienden had georganiseerd, aarzelde ik eerst een beetje en zei ik dat ik zou komen als ik me goed voelde en niet te moe was, omdat het laat zou beginnen en er geen specifiek tijdschema was. Met andere woorden, ik voelde me een beetje verlegen om in een bar vol twintigers rond te hangen. Dat gezegd hebbende, is fotografie altijd een reden om erbij te zijn en ik wist dat hij me daar wilde hebben, ook omdat ik altijd foto's van hem en zijn vrienden maak.
Uiteindelijk was het een geweldige avond. Toen ik ergens moest gaan staan om de juiste hoek voor een foto te krijgen, maakten de jongeren plaats voor me. Wantrouwig als ik ben, vroeg ik de zoon waarom al zijn vrienden me altijd omhelzen en een kus op mijn wang geven, omdat ik dacht dat ze misschien onder invloed waren van iets. Zijn antwoord was: 'Ze vinden je gewoon aardig, mam'.
Zakelijke fotografie
Wat ik zo mooi vind aan deze drie portretten samen, is dat ik drie generaties Nederlandse werkende professionals anno 2019 zie.
Goedemorgen
Een selectie van foto's die ik door de jaren heen van mijn zoon heb gemaakt. Hij is nooit een vroege vogel, dus een van mijn favoriete dingen is hem fotograferen als hij net wakker wordt. Onlangs, terwijl ik de lampen aan het opzetten was voor een portretopdracht, wist ik hem te pakken te krijgen en te vragen of hij even snel voor me wilde poseren om te kijken of de belichting goed was. Hoewel mijn 19-jarige erg moe was na een avondje uit met zijn vrienden, stemde hij ermee in om een paar minuten te poseren, met het bovenstaande portret als resultaat.
Mijn zoon is eraan gewend dat zijn moeder de camera op hem richt. Op een gegeven moment werd hij het echter beu dat ik hem altijd fotografeerde en zei hij dat ik alleen foto's mocht maken als het 'echt belangrijk' was . Dat is begrijpelijk...
De laatste foto in deze serie is een portret van mijn vader en zijn kleinzoon Jim. Extreem moeilijk licht, het kostte me even om de technische problemen op te lossen. Dit vluchtige moment en de tijd die het kostte om het portret te maken, was niet alleen een belangrijk moment voor mij, maar ook voor mijn zoon. Opa heeft Alzheimer.
De geheime tuin
De zoon en zijn vrienden hangen rond in de tuin bij de VWWO kunstenaarsateliers, Amsterdam.
Een dagje uit in Amsterdam
Op de veerboot van Amsterdam Noord naar het Centraal Station zag ik dit tafereel. Normaal gesproken fotografeer ik mensen niet zonder eerst hun toestemming te vragen, maar dit moment was voor het oprapen en ik wilde het niet missen.